دل سراپرده محبت اوست!

عشق اکسیری ست که دل ها را قیمتی می سازد.

هر عضوی عیب خاص خود را دارد.

چشم معیوب ، نا بیناست و گوش معیوب ، ناشنوا.

عیب دست و پا، کج بودن و فلج بودن است،

اما عیب دل، تهی بودن از محبت است.

محبت، دل را مقدس و با ارزش میسازد،

اما کدام محبت و عشق نسبت به چه چیز و چه کس؟

خانه دل، باید در اختیار محبتی قرار گیرد که محبوب،

ارزش عشق ورزیدن و دل دادن و جان باختن و از خود گذشتن را داشته باشد.

این کلام، شعر و توصیف نیست، حقیقت زندگی و حقیقت دینداری ست.

اسلام، مکتب حب و آیین عشق ورزی ست اما نسبت به آنکه بیارزد.

اگر معرفت، پایه محبت باشد، محبوب برتر، محرم راز و انیس دل می شود.

دل سراپرده محبت اوست ...

service_opendoor_lft2.jpg

کسی عاشق خدا می شود که خدا را بشناسد،

وگرنه از جان بی معرفت، چه انتظاری برای عشق خدا داشتن و محبوب برین را برگزیدن؟

دلی که پر از تمنیات شیطانی و عشق به کامجویی های حیوانی باشد،

دیگر ظزفیتی برای عشق پاک و آسمانی نخواهد داشت.

اگر کسی راست بگوید که عاشق خدا و اولیاءالله است،

این عشق صادق اورا می سازد و می پرورد و پیراسته و آراسته می کند

و به همسویی و همگامی و همدلی با محبوب می کشاند.

اما... کجاست آن عشق صادق و آن صداقت در عشق؟

« خدایا، کیست که طعم شیرین محبتت را چشید و جز تو محبوب دیگری برگزید...»

امام سجاد ع ـ مناجات محبین

/ 0 نظر / 15 بازدید